Όχι άλλο δηλητήριο

Μοιραστείτε το με φίλους

Ο Στέφανος Κασσελάκης που είναι ταυτόχρονα τα πάντα, μετριόφρων και επηρμένος, αριστερός και δεξιός, ρεαλιστής και λαϊκιστής, άραγε γνωρίζει, κατανοεί την ελληνική κοινωνία; Υποψιάζεται πόσο ελαφρό είναι μες την περιττή του πολυτέλεια να εκστομίζει, ανά διαστήματα, μαργαριτάρια και υπερβολές; Αποτέλεσμα της κατά φαντασίαν αυτοαποθέωσής του ως ιδιοκτήτης κόμματος.

Αυτό το είδος του «πολιτικού» είναι προϊόν κρίσης, δεν προέκυψε μόνο του, το γέννησε το κενό αξιοπιστίας που έχει δημιουργήσει το δικό του κόμμα.

Και τι δεν έχει πει: «υπάρχουν κάποιοι που το παίζουν πατριώτες και θρησκευόμενοι, συγκαλύπτουν εγκλήματα, κυριολεκτικά εγκλήματα. Πάνε και φιλάνε χέρια το Πάσχα, αλλά συγκαλύπτουν και ψηφίζουν υπουργούς που σκοτώνουν παιδιά».

Η αλήθεια είναι πώς η έλευση του Κασσελάκη στην πολιτική ζωή του τόπου, μας επιφυλάσσει πολλά. Ως αρχηγός της «ριζοσπαστικής αριστεράς» υπερψήφισε τις αμυντικές δαπάνες, μιά πολιτική πράξη πρωτοφανής στην ιστορία της Αριστεράς, χαρακτήρισε το ΝΑΤΟ ως χρήσιμη ιερά συμμαχία, καταδίκασε την επίθεση του Ιράν στο Ισραήλ, υπερασπίστηκε την αριστεία. Η επιπόλαιη θέση του για τους πολιτικούς του αντιπάλους πως «σκοτώνουν παιδιά», δοκιμασμένη συνταγή της εχθροπάθειας, της ρητορικής του μίσους και του διχασμού.

Φαίνεται καθαρά ότι συνεχίζει την πολιτική τακτική του προκατόχου του, τις στοχοποιήσεις, τις συκοφαντίες,  τα ψέματα, αντιμετωπίζοντας τον πολιτικό ως εχθρό που πρέπει να εξοντωθεί.

 Η φράση στον Μητσοτάκη να «παραιτηθεί ήρεμα» και να διεξαχθούν αδιάβλητες εκλογές παρουσία διεθνών παρατηρητών, μας παραπέμπει σε λογικές Τράμπ.

Έφτασε στο σημείο να πει ότι θα «ξεσκίσει όποιον τολμήσει να προβεί σε κομματικά αντίποινα προς γιατρούς, νοσηλευτές και υγειονομικούς που αποκαλύπτουν τη διάλυση και την κακοδιαχείριση στο Ε.Σ.Υ.».

Φαίνεται ότι η κεντρική προεδρική γραμμή είναι μιάς άλλης λογικής τοξικότητας, είναι πολύ πρωτοποριακός «πολακισμός». Η χώρα έχει περάσει μιά μακρά περίοδο ακραίας πόλωσης και τοξικότητας. Το κλίμα αυτό είχε τεράστιο κόστος. Η πολιτική αντιπαράθεση μπορεί να είναι σφοδρή. Αλλά το να εκδίδονται ποινικές ετυμηγορίες τόσο επιπόλαια και να κατηγορούνται οι πολιτικοί αντίπαλοι ότι «σκοτώνουν παιδιά» δεν συνιστά αντιπολίτευση.

Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία έχει ανάγκη να ακούσει προτάσεις για τη ζωή της. Όχι άλλο δηλητήριο.

Πάντως, αν θέλουμε να τον κρίνουμε με σχετική επιείκεια, ελαφρότητα δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην και λαϊκισμός. Σίγουρα υπάρχει μιά κοινή περιοχή μεταξύ ελαφρότητας και λαϊκισμού, ως διάθεση, ως στάση, όπου ο άνθρωπος νοιώθει πιο χαλαρός, πιο σίγουρος ως ιδιοκτήτης κόμματος, λιγότερο υπεύθυνος και λόγω αυτού μπορεί να φτάσει κατά προέκταση στο λαϊκισμό, προϋπόθεση όμως η ανωριμότητα.

Μιχάλης Βασ. Σούμπλης

Σχετικές δημοσιεύσεις