Κύριε Δήμαρχε της Θεσσαλονίκης,
κύριοι Δήμαρχοι,
κύριε Πρόεδρε της HELEXPO,
κύριε εκπρόσωπε του Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης,
αξιότιμοι εκπρόσωποι,
κυρίες και κύριοι,
υπάρχουν στιγμές στην ιστορία μιας χώρας που οι αποφάσεις δεν μπορούν να περιμένουν. Στιγμές, που δεν αρκεί να διορθώσεις λίγο την πορεία, στιγμές που πρέπει να αποφασίσεις ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσεις.
Πιστεύω βαθιά ότι αυτή η στιγμή για την Ελλάδα είναι τώρα. Τώρα είναι η ώρα των μεγάλων και σημαντικών αποφάσεων.
Αποφάσεων, όχι μόνο για το ποιος θα κυβερνήσει τον τόπο, αλλά κυρίως για το πώς θα κυβερνηθεί η χώρα: με ποιες προτεραιότητες, με ποιους κανόνες και τελικά, για ποιους.
Γι’ αυτούς που πάντα βρίσκουν μια πόρτα ανοιχτή, μια διευκόλυνση, μια απευθείας ανάθεση, μια προνομιακή μεταχείριση από το σημερινό σύστημα εξουσίας, ή για τον πολίτη που αγωνίζεται καθημερινά και αγωνιά για το μέλλον του ίδιου και της οικογένειάς του;
Για εμάς, για το ΠΑΣΟΚ η επιλογή είναι σαφής: Οφείλουμε να αφουγκραστούμε το μήνυμα της κοινωνίας: «κάτι πρέπει να αλλάξει και πρέπει να αλλάξει τώρα!». Και για να αλλάξει, πρέπει πρώτα να δούμε κατάματα πού βρισκόμαστε σήμερα.
Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα είχε μια μεγάλη και ιστορική ευκαιρία. Βγήκε από τα Μνημόνια, είχε στη διάθεσή της πρωτοφανείς ευρωπαϊκούς πόρους, είχε το Ταμείο Ανάκαμψης, χρήματα περίπου 80 δισεκατομμύρια.
Και όμως η χώρα δεν έκανε το άλμα που είχε ανάγκη, η χώρα δεν έγινε πιο ανθεκτική απέναντι στις νέες προκλήσεις. Η οικονομία δεν έγινε πιο δυναμική και παραγωγική, η κοινωνία μας δεν έγινε πιο δίκαιη και κυρίως, όχι μόνο δεν κλείσαμε το χάσμα από τις πιο προηγμένες ευρωπαϊκές οικονομίες, αλλά σήμερα μας προσπερνούν και χώρες που πριν από λίγα χρόνια βρίσκονταν πολύ πίσω από εμάς.
Και αυτό είναι το πραγματικό καμπανάκι: όταν οι άλλοι προχωρούν γρηγορότερα, η στασιμότητα δεν σημαίνει ότι θα μένεις πάντα στην ίδια θέση, σημαίνει ότι υποχωρείς. Και αυτό συμβαίνει σήμερα.
Αυτή η υποχώρηση δεν φαίνεται μόνο στους οικονομικούς δείκτες, φαίνεται στην καθημερινή ζωή:
Πάνω από 1 στους 4 συμπολίτες μας βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.
Για τη στέγη, το ελληνικό νοικοκυριό διαθέτει κατά μέσο όρο 36 ευρώ από κάθε 100 ευρώ διαθέσιμου εισοδήματος, για το ενοίκιο, για τη στέγη.
Σχεδόν 6 στα 10 ευρώ του ιδιωτικού χρέους παραμένουν αρρύθμιστα.
Και σχεδόν οι μισοί μαθητές ολοκληρώνουν την υποχρεωτική εκπαίδευση χωρίς να έχουν κατακτήσει βασικές γνώσεις και δεξιότητες.
Όλα αυτά δεν είναι απλώς ποσοστά και αριθμοί. Είναι βιώματα. Είναι βιώματα του ελληνικού λαού.
Ο εργαζόμενος βλέπει το μισθό του να εξαφανίζεται στο σούπερ μάρκετ και στο ενοίκιο. Ο συνταξιούχος μετρά αν θα πληρώσει πρώτα το ρεύμα ή τα φάρμακά του. Ο νέος των 30 και των 35 ετών εργάζεται, αλλά, όπως γνωρίζετε, εξακολουθεί σε πολλές περιπτώσεις να μένει με τους γονείς του γιατί τα ενοίκια έχουν γίνει απλησίαστα. Ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας κουβαλά ένα αρρύθμιστο χρέος στην πλάτη του και ακούει συγχρόνως ότι όλα πάνε καλά στην οικονομία.
Και βέβαια πάνω απ’ όλα είναι η ανοιχτή πληγή: η πληγή του δημογραφικού. Σχεδόν 285.000 περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις μέσα σε 5 χρόνια. Περίπου 100 νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία έπαψαν να λειτουργούν την τελευταία τριετία.
Αυτή είναι η εικόνα μιας χώρας που συρρικνώνεται, μιας χώρας που η Περιφέρειά της αργοπεθαίνει.
Μπροστά μας, λοιπόν, ανοίγονται δύο δρόμοι. Ο ένας είναι ο δρόμος, που ήδη βαδίζουμε με τα γνωστά αποτελέσματα. Αφήνουμε τα προβλήματα να μεγαλώνουν κρύβοντάς τα πίσω από επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και μετά τρέχουμε να μετριάσουμε τις συνέπειές τους. Μένουμε θεατές στη ραγδαία αύξηση του κόστους στέγασης και, όταν πια το πρόβλημα έχει γιγαντωθεί, επιστρέφουμε ένα ενοίκιο ως προσωρινό βοήθημα.
Αφήνουμε τα ολιγοπώλια ανεξέλεγκτα και, ύστερα με ένα pass επιστρέφουμε στον καταναλωτή ένα μικρό μέρος από όσα του έχει ήδη πάρει η ακρίβεια. Τελικά επιδοτούμε μια πανάκριβη και ανασφαλή ζωή.
Και σαν να μην αρκούσαν όλα αυτά, η Κυβέρνηση τώρα τελευταία επιστρατεύει και τον φόβο. Έφτασαν στο σημείο να μας πουν ότι αν φύγουν από το Μαξίμου, θα γίνει «ντου από τους απέναντι». Δηλαδή από το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος», έφτασαν στην απόλυτη φαιδρότητα να μας πουν το δίλημμα «Μητσοτάκης ή Ερντογάν». Λίγο ντροπή, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας. Δεν μπορεί να παρουσιάζετε τη δημοκρατική εναλλαγή, ως εθνικό κίνδυνο. Είστε επικίνδυνοι!
Απέναντι σε αυτή την παρακμή, σήμερα λέμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Ο δρόμος της προοπτικής, της προόδου και της ευθύνης. Ο δρόμος που έμαθε να περπατά και να αγωνίζεται αυτή η Παράταξη ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές για την πατρίδα.
Εμείς μπορούμε να κάνουμε τη ζωή των πολιτών καλύτερη.
Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις δομικές αιτίες της ακρίβειας.
Να δημιουργήσουμε ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος.
Να εξασφαλίσουμε λογικό κόστος ενέργειας και μετακινήσεων για κάθε νοικοκυριό και κάθε επιχείρηση.
Εμείς μπορούμε να θωρακίσουμε το κράτος Δικαίου και τους θεσμούς.
Εμείς επιλέγουμε αυτόν τον δρόμο και καλούμε μαζί μας να τον επιλέξει και ο ελληνικός λαός στις επόμενες εθνικές εκλογές.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία. Οι δύο δρόμοι δεν διαφέρουν μόνο στα επιμέρους μέτρα, διαφέρουν αξιακά, διαφέρουν στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τον πολίτη.
Για τη Νέα Δημοκρατία, ο εργαζόμενος είναι ένα focus group, ο συνταξιούχος είναι κι αυτός ένα focus group, ο νέος ένα τρίτο, ο ελεύθερος επαγγελματίας ένα τέταρτο και για κάθε ομάδα ξεχωριστά αναζητείται το κατάλληλο… επίδομα.
Για εμάς, αντίθετα, ο πολίτης είναι φορέας δικαιωμάτων. Βλέπουμε κάθε άνθρωπο με τις ανάγκες του και τα δικαιώματα του που πρέπει να κατοχυρώνονται στην πράξη. Αυτή είναι η δική μας αντίληψη για την κοινωνία και τη δημοκρατία.
Μια χώρα που μας χωρά όλους. Χωρά τα όνειρα μας, χωρά τις ελπίδες μας, χωρά τις αγωνίες μας, τις αγωνίες μας για μια καλύτερη ζωή για εμάς και τα παιδιά. Που χωρά την αξιοπρέπειά μας, μια χώρα που η πρόοδος είναι δικαίωμα όλων των Ελλήνων.
