Για χρόνια τεκμηριώνουμε τη μεθοδική διείσδυση του «τουρκικού αφηγήματος» σε χώρους διαμόρφωσης πολιτικής εντός του Ελληνισμού. Το κυριότερο που πέρασε ήδη σε εγχώρια μερίδα –κέντρα ερευνών όπως το ΕΛΙΑΜΕΠ κι ακαδημαϊκούς κύκλους, μέχρι κομματικό και πολιτικό προσωπικό σε Υπουργεία κι αρμόδιες κρατικές αρχές-, συνοψίζεται σε ένα μόνιμο επιχείρημά τους τουρκικής έμπνευσης: «Με το διάλογο, αποφεύγουμε τον πόλεμο». Ένα «διάλογο» για … εδραίωση της μη άσκησης εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και ένα «πόλεμο» που η Τουρκία διοχέτευσε στο μυαλό τους επιτήδεια. Στην πραγματικότητα, η Τουρκία δεν θα δίσταζε ούτε λεπτό να επιτεθεί…

Τα εγκλήματα είναι εγκλήματα και δεν έχουν ασυλία βάσει εθνικότητας. Και οι εγκληματίες πρέπει να τιμωρούνται και τα εγκλήματα να εξαλείφονται. Δύο εγκλήματα στην σημερινή κατεχόμενη Κύπρο που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου  (ΔΠΔ) είναι ο παράνομος εποικισμός και ο σφετερισμός Ελληνοκυπριακών περιουσιών. Στο συγκεκριμένο Δικαστήριο, το κατηγορητήριο αφορά πρόσωπα και όχι κράτος. Επιπλέον,  η  δικαιοδοσία του Δικαστηρίου αποτελεί κορυφαία υποχρεωτική νομοθεσία στην ΕΕ. Για πολλά χρόνια τεκμηριώνω την ανάγκη για: α) εκστρατεία ενημέρωσης σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο για την απόφαση-σταθμό του Δικαστηρίου της ΕΕ (2009), που…