Οι εκλογές έφτασαν και η προεκλογική αρένα είναι γεμάτη από πολιτικούς με ηγετικές φιλοδοξίες. Υπάρχουν οι παλιοί και δοκιμασμένοι, άλλοι που έχουν δοκιμαστεί και επιχειρούν να ξαναδοκιμαστούν με νέο πρόσωπο, αλλά και εντελώς νέα αδοκίμαστα πρόσωπα…
Μπροστά σε αυτή την πλειοδοσία ηγετών, το κρίσιμο ερώτημα είναι: τι είδους ηγέτη χρειαζόμαστε για να μας κυβερνήσει;
Ο Max Verber, Γερμανός κοινωνιολόγος, πολιτικός και οικονομολόγος, του οποίου οι ιδέες επηρέασαν το σύνολο της κοινωνιολογίας, είχε δώσει πριν από έναν αιώνα, μία διαχρονική απάντηση.
Υπάρχουν, έγραφε, δύο κατηγορίες πολιτικών, εκείνοι που ζουν για την πολιτική και εκείνοι που ζουν από την πολιτική. Η διαφορά δεν είναι λεκτική, είναι υπαρξιακή.
Ο πρώτος αντιμετωπίζει την πολιτική ως λειτούργημα. Η εξουσία δεν αποτελεί προορισμό αλλά εργαλείο και ότι η παραμονή του σε αυτή δεν αποτελεί προϋπόθεση οικονομικής επιβίωσης. Να μπορεί δηλαδή να ζήσει αξιοπρεπώς και εκτός πολιτικής.
Ο δεύτερος βλέπει την πολιτική ως επάγγελμα, η εξουσία μετατρέπεται σε όρο επιβίωσης και η απώλειά της αποκαλύπτει ποιος πραγματικά είναι. Τότε αρχίζει η πραγματική δοκιμασία, πέφτουν οι μάσκες και αποκαλύπτεται αν ο πολιτικός υπηρετούσε την πατρίδα ή αν υπηρετούσε τον ίδιον του τον εαυτό, αν η εξουσία ήταν αυτοσκοπός.
Τότε η πολιτική του δραστηριότητα μετατρέπεται σε αγώνα προσωπικής επιβίωσης, κι όσο ενισχύεται αυτή η εικόνα, τόσο ενισχύεται και η υπόθεση πως η πολιτική αποτελούσε – και εξακολουθεί να αποτελεί – πάνω απ’ όλα επάγγελμα.
Όποιος αναζητεί εναγωνίως την επιστροφή, γεννά εύλογα το ερώτημα αν επιδιώκει να υπηρετήσει ξανά τη χώρα ή απλώς να ανακτήσει όσα έχασε.
Ο καλός πολιτικός ηγέτης οφείλει να κρατά απόσταση ανάμεσα στον εαυτό του και την εξουσία που διαχειρίζεται, οφείλει να διαθέτει το πάθος, την αίσθηση ευθύνης και το μέτρο για να αντέξει το βάρος της εξουσίας χωρίς να υποτάσσεται σε αυτήν.
Υ.Γ.: Ο πολιτικός που ζει για την πολιτική αφήνει έργο. Εκείνος που ζει από την πολιτική αφήνει μόνο την επιθυμία να επιστρέψει στην εξουσία.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
