Το μονοπρόσωπο κόμμα ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα διαμορφώνει και στηρίζει την πολιτική του γραμμή και κατ’ επέκταση την πολιτική του αντιπαράθεση αποκλειστικά σε αριθμούς, δείκτες και στατιστικές, παραμερίζοντας τις ιδεολογικές, κοινωνικές ή ποιοτικές αξίες.
Πρώτα αναμένει τις δημοσκοπικές έρευνες και κατόπιν προσαρμόζει την πολιτική αφήγηση, έτσι διαμορφώνεται μια κατασκευασμένη πολιτική στρατηγική, ένας παροντικός πολιτικός λόγος που αντιστοιχεί σε διαφορετικά δημοσκοπικά κοινά.
Έχουμε θέμα με τους αγρότες ή έχουμε πρόβλημα με τους αυτοαπασχολούμενους, με έλλειψη κατοικίας; Αναλόγως τότε διαμορφώνεται και μια εβδομαδιαία ή μηνιαία παραλλαγή στο έργο, πότε αγαπησιάρικο και πότε επιθετικό.
Δεν υπάρχει ενιαίο πολιτικό σώμα με ιδεολογικό υπόστρωμα, δεν υπάρχει στρατηγική στόχευση, παρά θνησιγενείς κομματικές αφηγήσεις με στιγμιαίες πολιτικές εξάρσεις ανάλογα με την επικρατούσα επικαιρότητα.
Δεν υπάρχει σχεδιασμός, υπάρχει η προσαρμοστικότητα ως υποκατάστατο. Αυτή όμως είναι η ευρύτερη παιδεία του ανδρός όπως και του κοινού του, το οποίο κατανέμεται στις διάφορες πολιτικές δημοσκοπήσεις.
Μετά την αποτυχημένη παρθενοραφή μέσω του Rebranding, έχουμε ένα νέο περιτύλιγμα προτάσεων με μπόλικο παλιό λαϊκισμό: ενάρετη ανάπτυξη, θεσμική σταθερότητα, δίκαιη διάχυση πλούτου, επαναπροσδιορισμός της έννοιας της ασφάλειας, προτάσεις ανεφάρμοστες που θυμίζουν παλαιότερες υποσχέσεις.
Σε αυτή τη συνθήκη της πολιτικής σκηνής, ο σκηνοθέτης έχει ανάγκη να διανθίσει την έλλειψη προσώπων με την εξεύρεση διαφόρων «θολών» που βγαίνουν σε συνεντεύξεις και παραθέτουν τον χρησμό αφήνοντας το κοινό να τον ερμηνεύσει. Είναι ό,τι καλύτερο όταν δεν έχεις να προτείνεις κάτι ουσιαστικό.
Πονηριές ενός πολιτικού που δεν έχει ανάκαρα ούτε να δημιουργήσει, ούτε να επιτρέψει να δημιουργήσουν οι λίγες ανανεωτικές προσωπικότητες που υπάρχουν. Βλέπετε, «αλλού πονάει η γριά κι αλλού την τρίβει ο γέρος».
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
