Η αποτίμηση της Ελληνικής οικονομίας, εδώ και καιρό βρίσκεται στο επίκεντρο μιας έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης. Η συζήτηση κινείται ανάμεσα σε δύο αφηγήσεις: την κυβερνητική – που αναδεικνύει την πρόοδο, επικαλούμενη τους θετικούς δείκτες και την βελτιωμένη εικόνα από τις διεθνείς αξιολογήσεις των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης – και την αντιπολιτευτική που επιμένει ότι η οικονομία της χώρας παραμένει ουραγός της Ευρώπης, επικαλούμενη τους δείκτες που αποτυπώνουν το επίπεδο ζωής.
Εδώ προφανώς υπάρχει μία αντίφαση, δημιούργημα του γεγονότος ότι τόσο η Κυβέρνηση όσο και η Αντιπολίτευση ξεκινούν από διαφορετικές χρονικές αφετηρίες.
Η μεν Κυβέρνηση έχει ως αφετηρία το 2019 και την μετέπειτα οικονομική εξέλιξη, η δε Αντιπολίτευση ως αφετηρία το 2007 διαγράφοντας, τρόπο τινά, τη δεκαετία 2007 – 2018, λες και δεν μεσολάβησε κρίση.
Η περίοδος από το 2007 έως περίπου και το 2018, δεν ήταν μια απλή ύφεση. Ήταν μια βαθιά αναδιάρθρωση της οικονομίας με απώλεια περίπου το 25% του ΑΕΠ, μαζική ανεργία, τραγική μείωση των εισοδημάτων και αποεπένδυση.
Συνεπώς, η έμμεση επίκληση της προ κρίσης περιόδου ως μέτρο σύγκρισης με το σήμερα από πλευράς Αντιπολίτευσης, οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα, λες και άπαξ και βγήκαμε από τα μνημόνια θα έπρεπε σύντομα να γυρίσουμε στην προ του 2007 οικονομική κατάσταση και όσο αυτό δεν συμβαίνει η οικονομία δεν τα πάει καλά.
Σαφώς και δεν βρισκόμαστε στην προ του 2007 οικονομική κατάσταση, πόσω μάλλον εάν λάβουμε υπ’ όψιν την Ευρωπαϊκή και παγκόσμια συγκυρία των τελευταίων ετών που χαρακτηρίζεται από έντονη αβεβαιότητα με καθοριστικές επιδράσεις στην ανάπτυξη, στην αύξηση του κόστους παραγωγής και στη δημιουργία πληθωριστικών πιέσεων.
Σήμερα ναι· οι μισθοί υπολείπονται σημαντικά εκείνων της προ κρίσης. Το πραγματικό ΑΕΠ είναι χαμηλότερο από τα προ κρίσης επίπεδα του 2007 κατά περίπου 15%. Η Ελλάδα κατατάσσεται χαμηλά στην Ε.Ε. σε αγοραστική δύναμη. Η αλήθεια όμως είναι ότι η χώρα «τρέχει» πιο γρήγορα, ενώ ξεκίνησε πολύ πιο πίσω. Η σημερινή Ελλάδα οικονομικά δεν «καθυστερεί», προσπαθεί να καλύψει το χαμένο έδαφος μιας ολόκληρης δεκαετίας.
Τελικά, πού βρίσκεται η αλήθεια; Η πραγματικότητα δεν είναι ούτε θριαμβευτική ούτε καταστροφική. Η οικονομία σαφώς έχει ανακάμψει από το 2019, δεν έχει καλύψει όμως ακόμη το χαμένο έδαφος της κρίσης.
Υ.Γ.: Η οικονομική μνήμη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Όποιος ξεχνά το βάθος της κρίσης, ηθελημένα ή άθελα διαγράφει τα εγκλήματα Τσίπρα και Κώστα Καραμανλή.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
