Απόλυτος, αμείλικτος και αδιαπραγμάτευτος ο ηγεμών διαμορφώνει το νέο εγχείρημα αποκλειστικά γύρω από το πρόσωπό του. Σαν «σκοτεινή σκιά» σκηνοθετεί την τραγωδία με σαφή πρόθεση να ολοκληρωθεί η αποσύνθεση του παρελθόντος μέσα σε κλίμα πλήρους πολιτικής και προσωπικής αναξιοπρέπειας, με κομπάρσους που μέχρι χθες διαβεβαίωναν ότι υπερασπίζονται αξίες συλλογικότητας και πολιτικό ήθος. Μακάβρια ενέργεια του ηγεμόνα που ερμηνεύεται ως μια προδιαγεγραμμένη πολιτική δολοφονία.
Από την στιγμή που οικειοποιείται τη βούλησή τους, μια ρηξικέλευθη σύλληψη που στηρίζεται στη σχέση του έρωτα για την «καρέκλα» με την «θνησιμότητα», ορθώς διέγνωσε το ένστικτο του πολιτικού θανάτου, γι’ αυτούς η ζωή χωρίς «καρέκλα» απλώς δεν υφίσταται.
Η παράσταση σκόπιμα εξελίσσεται αργά, αφήνοντας το γέλιο να πλαισιώνει τον θρήνο σε μια σχέση κλαυσίγελου πολύ ταιριαστή στο αρχαίο δράμα, υπερτονίζοντας το φαρσικό στοιχείο του ρόλου, προκαλώντας κωμικές αναταράξεις στην πένθιμη ατμόσφαιρα του επιθανάτιου θρήνου.
Η επιλογή της αποσύνθεσης μπορεί να ενισχύει την κυριαρχία στον χώρο, αποδυναμώνει ωστόσο την εικόνα ενός καλά οργανωμένου εγχειρήματος.
Η πολιτική του ευτελισμού των παλιών συντρόφων εμπεριέχει μια κραυγαλέα αντίφαση. Την ώρα που ο ηγεμών ζητάει από τους πολίτες να επαναξιολογήσουν την περίοδο της διακυβέρνησής του, επιλέγει να αφήσει εκτός του νέου εγχειρήματος σχεδόν όλη την ομάδα με την οποία κυβέρνησε. Όταν αφήνεις εκτός τους υπουργούς Οικονομικών, Εξωτερικών, Παιδείας, Υγείας, Ανάπτυξης, Ενέργειας και πολλούς άλλους πόσο πειστικό ακούγεται ότι η κυβέρνηση εκείνη την περίοδο υπήρξε επιτυχημένη; Και αν εκείνοι κρίνονται ακατάλληλοι για να επανέλθουν, πώς γίνεται ο επικεφαλής της να μένει εκτός κριτικής;
Η μόνη εξήγηση ότι οι επιλογές του υπαγορεύονται περισσότερο από τη συγκυρία και λιγότερο από σταθερές πεποιθήσεις.
Τέτοιου είδους ενέργειες αναθερμαίνουν το πρόβλημα αξιοπιστίας που συνοδεύουν τον ηγεμόνα από το 2015. Όταν η συμπεριφορά αυτή αφορά τους παλιούς συνεργάτες, και την ίδια ώρα εξομαλύνονται οι σχέσεις με τους ισχυρούς παράγοντες, οι όποιες επιφυλάξεις για την αξιοπιστία δεν μειώνονται αλλά αναζωπυρώνονται.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο αρχιμάστορας αυτής της ευτέλειας παριστάνει εκ νέου τον σωτήρα, ενώ στην πραγματικότητα παραμένει ίδιος και απαράλλακτος.
Υ.Γ.: Η αποσύνθεση θα αφήσει το αποτύπωμά της και σε όλο το χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Το τελευταίο καρφί στο σταυρό του μαρτυρίου
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
