Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν βρίσκεται στην πιο άνετη φάση της πρωθυπουργίας του. Η κόπωση, η τριβή της εξουσίας, οι υψηλές απαιτήσεις μιάς κοινωνίας που δεν έχει πια ανοχές για καθυστερήσεις και παλινωδίες, δημιουργούν ένα κλίμα δυσπιστίας.
Η αντιπολίτευση, αντί να εκμεταλλευθεί την κυβερνητική φθορά με όρους στρατηγικής ωριμότητας, εμφανίζεται να παρασύρεται από τις κορυφώσεις της συγκυρίας: Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, μπλόκα. Βλέπετε οι εντάσεις και η συχνά ανεξέλεγκτη οξύτητα ενίσχυσαν τα πιο αντισυστημικά κόμματα.
Τα αντιπολιτευτικά κόμματα στηρίζονται υπερβολικά στην επικοινωνιακή ένταση, σαν να πιστεύουν ότι συνιστά πολιτική πρόταση. Η φθορά από μόνη της δεν είναι ικανή να ανατρέψει τους συσχετισμούς. Η δημοκρατία δεν αλλάζει ισορροπίες μόνο με θόρυβο, χρειάζεται βάθος, οργάνωση, αφήγημα και κυρίως προοπτική. Η Αντιπολίτευση καλείται επιτέλους να αποτελέσει κάτι περισσότερο από τον αντίλαλο της κοινωνικής κόπωσης και της κυβερνητικής φθοράς.
Το ιδιότυπο του σημερινού πολιτικού σκηνικού, δεν είναι η φθορά της κυβέρνησης, ούτε πως μέρος των πολιτών εκδηλώνει κάθε λογής δυσαρέσκεια. Οι πολίτες δεν αναζητούν τον πιο ευφάνταστο καταγγελτικό λόγο αλλά εκείνον που μπορεί να απαντήσει στα βασικά: μισθοί, ακρίβεια, παιδεία, στέγη. Η πολιτική ατζέντα δεν είναι μόνο μέτρα κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής, πρέπει να σηματοδοτεί και τη σταθερότητα, την ανθεκτικότητα, την πρόοδο.
Η αλήθεια είναι ότι την υπάρχουσα κρίση του χώρου δυναμιτίζουν οι δύο πολιτικές κινήσεις σε αναμονή, του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού όπως και ο «καναπές» των καραμανλοσαμαροβενιζελικών, που τορπιλίζουν επιπροσθέτως κάθε σοβαρή διαδικασία και κατακερματίζουν κι άλλο τους πολιτικούς χώρους.
Ύστερα από τα παραπάνω φοβάμαι ότι στην ηγεσία της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης δεν έχει γίνει κατανοητό ότι το μπρα-ντε-φερ μεταξύ ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα είναι το σημαντικότερο θέμα στις επερχόμενες εκλογές και αλίμονο στον χαμένο της μονομαχίας, γιατί ο νικητής θα ενσαρκώνει την εναλλακτική προοπτική της εξουσίας. Συνεπώς, στο νέο σκηνικό η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν καλείται απλώς να «αντέξει», καλείται να αποδείξει ότι αξίζει να παραμείνει ο κεντρικός πυλώνας της Κεντροαριστεράς, ότι είναι δηλαδή αξιόπιστος, εναλλακτικός πόλος εξουσίας μακριά από λογικές Δούκα, η ασάφεια είναι θανάσιμη.
Ένα κόμμα που διεκδικεί να γίνει δεύτερος πόλος, δεν μπορεί να εμφανίζεται εγκλωβισμένο σε μικροηγεμονισμούς.
Εάν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. κατορθώσει να παρουσιάσει μια εικόνα ενιαίου, ανανεωμένου αλλά και θεσμικά ώριμου φορέα που σέβεται τους κανόνες, τότε η δεύτερη θέση δεν θα είναι προϊόν συγκυρίας αλλά αποτέλεσμα κυριαρχίας. Για να παραμείνει δεύτερο κόμμα, πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται και να συμπεριφέρεται σαν πρώτο.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
