Ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η πολιτική ζωή του τόπου θυμίζει ολοένα και περισσότερο μια κακή παράσταση, όπου οι θεατές γνωρίζουν το τέλος, αλλά οι πρωταγωνιστές αρνούνται να εγκαταλείψουν τη σκηνή. Όποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι μόνο η διεύρυνση της κοινωνικής απήχησης του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ μπορεί να αποτελέσει ουσιαστική απειλή για την ηγεμονία της ΝΔ, εθελοτυφλεί συνειδητά. Όμως, η απήχηση από μόνη της είναι απλώς ένας αριθμός στις δημοσκοπήσεις. Χωρίς ρήξη, είναι κενό γράμμα.
Η μεγαλύτερη παθογένεια της προοδευτικής παράταξης είναι η αναμονή. Η λογική του «θα έρθει η σειρά μας γιατί η ΝΔ θα φθαρεί» δεν είναι πολιτική στρατηγική. Είναι πολιτική αυτοκτονία. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ως θρίαμβος για όσους περιμένουν στο ακουστικό τους, αλλά για όσους τολμούν να γκρεμίσουν τα στερεότυπα. Οι ευσεβείς πόθοι για μια επιστροφή στις «ένδοξες μέρες» του παρελθόντος είναι το καλύτερο δώρο στο σημερινό σύστημα εξουσίας.
Το πελατειακό κράτος δεν είναι μια αόριστη έννοια. Είναι ο διευθυντής που διορίστηκε από το παράθυρο, είναι ο εργολάβος που παίρνει τις αναθέσεις στο σκοτάδι, είναι ο πολίτης που μαθαίνει να ζητά χάρες αντί για δικαιώματα. Η ΝΔ έχει αναγάγει αυτό το μοντέλο σε επιστήμη.
Η σύγκρουση με αυτό το τέρας και τους εκπροσώπους του δεν είναι επιλογή, είναι προϋπόθεση επιβίωσης. Αν δεν σπάσεις το κύκλωμα της συναλλαγής, δεν κάνεις πολιτική ανατροπή, απλώς αλλάζεις τον διαχειριστή της παρακμής.
Η επιλογή είναι πλέον ωμή:
-Ή συγκρούεσαι με τους μηχανισμούς που κρατούν τη χώρα δέσμια της μετριότητας.
-Ή γίνεσαι μέρος του προβλήματος, προσπαθώντας να το μιμηθείς.
Η κοινωνία δεν ψάχνει μια «φωτοτυπία» της ΝΔ σε άλλες αποχρώσεις. Ψάχνει το θάρρος της αλήθειας. Η πραγματική ανατροπή απαιτεί αξιοκρατία που πονάει τους «δικούς μας» περισσότερο από τους άλλους.
Το δίλημμα δεν είναι ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ. Το δίλημμα είναι Πολιτική της Ουσίας ή Πολιτική της Συναλλαγής; Η κοινωνική βάση είναι έτοιμη, αλλά δεν θα ακολουθήσει στρατηγούς που φοβούνται τη μάχη με το κατεστημένο. Η σύγκρουση πρέπει να είναι μετωπική με το καρκίνωμα των πελατειακών σχέσεων, εδώ και τώρα. Όλα τα άλλα είναι απλώς διαχείριση ήττας.
