Η ελληνική κρίση χρέους δεν ήρθε ξαφνικά, ούτε ήταν ένα ατύχημα. Ήταν μια κρίση που ερχόταν αργά, την ήξεραν και παρ’ όλα αυτά αντιμετωπίστηκε με μικροκομματικούς υπολογισμούς και με μια σχεδόν εγκληματική απόκρυψη της πραγματικότητας.
Πολλά τα ερωτήματα, πολλά τα ΑΝ της περιόδου 2007 – 2017.
«ΑΝ» ο Κώστας Καραμανλής είχε πει εγκαίρως και καθαρά την αλήθεια για την κατάσταση της οικονομίας, πως το έλλειμμα είχε εκτροχιαστεί, ίσως η χώρα να είχε μπει νωρίτερα σε διαδικασία προσαρμογής, η κοινωνία θα είχε προετοιμαστεί πριν καταρρεύσουν όλα.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και ο Juncker έκανε σαφείς δηλώσεις για την περίοδο εκείνη, αναγνωρίζοντας πως η πραγματική κατάσταση της οικονομίας δεν είχε παρουσιαστεί όπως έπρεπε στους Ευρωπαίους εταίρους και στις αγορές, μη εξαιρώντας των ευθυνών και τον εαυτόν του.
Όλοι θυμούνται τη λυσσαλέα προσπάθεια να κλείσουν φυλακή τον Πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ, Γεωργαντά, προκειμένου να κουκουλώσουν το έλλειμμα και να μεταθέσουν τον λογαριασμό στον επόμενο.
Όταν μια χώρα κρύβει την αλήθεια για τα δημόσια οικονομικά της, δεν καθυστερεί απλώς τη λύση, πολλαπλασιάζει το κόστος της προσαρμογής.
Έχει λογοδοτήσει κανείς γι’ αυτό το έγκλημα κατά της χώρας; ΟΧΙ! Τι έκαναν τα κόμματα της αντιπολίτευσης; Αντ’ αυτού εμμονικά επιχειρούν να κλείσουν φυλακή κάποιους βουλευτές γιατί ζήτησαν (αν ζήτησαν) ρουσφέτι από τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
«ΑΝ» ο Γιώργος Παπανδρέου είχε ακούσει τον Ευάγγελο Βενιζέλο και είχε ζητήσει αυξημένη πλειοψηφία 180 βουλευτών για το πρώτο Μνημόνιο, τότε το πολιτικό σύστημα θα αναγκαζόταν να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Ο Αντώνης Σαμαράς θα έπρεπε είτε να το ψηφίσει, είτε να ρίξει την κυβέρνηση αναλαμβάνοντας το κόστος μιας εθνικής περιπέτειας. Και στις δύο περιπτώσεις η κοινωνία θα μάθαινε νωρίτερα την αλήθεια.
«ΑΝ» ο Αλέξης Τσίπρας δεν επέλεγε την πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου και άφηνε το δεύτερο Μνημόνιο να ολοκληρωθεί, η χώρα θα είχε αποφύγει το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο του 2015. Οι τράπεζες δεν θα έκλειναν, δεν θα ερχόταν το δημοψήφισμα ούτε το τρίτο Μνημόνιο. Και πιθανότατα θα κέρδιζε τις εκλογές.
Υπάρχουν όμως και άλλα «ΑΝ».
«ΑΝ» η κοινωνία είχε απορρίψει νωρίτερα τον εύκολο δανεισμό, το πελατειακό κράτος και την ψευδαίσθηση πως η ανάπτυξη μπορεί να χτιστεί πάνω στα δανεικά, ίσως κανένα Μνημόνιο να μην είχε χρειαστεί ποτέ.
«ΑΝ», τέλος, η πολιτική τάξη είχε αντιμετωπίσει την κρίση ως εθνικό πρόβλημα και όχι ως ευκαιρία κομματικής επικράτησης – κάτι που έκαναν άλλες χώρες – τότε η Ελλάδα θα είχε βγει τραυματισμένη αλλά όχι βαθιά διχασμένη.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
