Ένας 52χρονος ασφυκτιά με την ανίερη ζωή του. «Τι σόι ζωή είναι αυτή που όλο γδέρνει και ματώνει;» Τα μόνα πράγματα που του δίνουν χαρά είναι τα απωθημένα, οι αναμνήσεις της εξουσίας. Το σοβαρότερο ζόρι, η προσπάθεια να πείσει ότι οτιδήποτε έχει σχέση με το παρελθόν του, το έχει σκοτώσει και το έχει πετάξει βαθιά μέσα στους λάκκους του μυαλού του.
Γνώρισμά του η αναξιοπιστία και η ψευδομανία. Ο ναρκισσισμός του πλεονάζει, φαντάζεται τον ιδεατό εαυτό του, την πιο κολακευτική αντανάκλαση στον καθρέφτη, τα «είναι» του πλεονάζουν, όπως και το νέο αφήγημα: «Είμαι το αφήγημα». Η λέξη όμως είναι προ πολλού απαξιωμένη, πολύ πριν ενσκύψει στη μυθοπλασία της «Ιθάκης» όπως και η διαρκής επανεφεύρεση της περσόνας του, με τρόπο που του επιτρέπει να επιστρέφει στην επικαιρότητα και να ανανεώνει το κοινό του, τη στιγμή που όλοι πίστευαν πως είχε ολοκληρώσει την πολιτική του πορεία.
Αποτέλεσμα, μετά τρία χρόνια να επανέρχεται αντιγράφοντας ιδέες και ήχους κοιτάζοντας πίσω στις «ωραίες» στιγμές της πορείας που αρνηθήκαμε. Αυτές που τον κρατούν για πάντα στο πάνθεο των κορυφαίων αστέρων της ποπ πολιτικής, εύκολη στην κατανάλωση, γρήγορη σε διάδοση, συχνά επιφανειακή, όχι του σχεδιασμού και της ευθύνης, προϊόν επικοινωνίας παρά σοβαρής διακυβέρνησης.
Ενώ μετρήθηκε στο πεδίο του ηθικού χρέους και βρέθηκε λειψός, αποκαλύπτοντας τι μπορεί και ποιος είναι, προσπαθεί να μας πείσει ότι μας αγαπάει πολύ. Δεν έμαθε ότι η αγάπη που δεν δίνεται στην ώρα της ισοδυναμεί με έγκλημα.
Οι σκέψεις και οι προτάσεις του είναι αναντίστοιχες της ωριμότητας, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως αντίπαλο δέος λύτρωσης από τα δεινά, συνειδητά μεγάλα λόγια για να κολακέψει το κοινό.
Παρεμβάλλει διαρκώς γλυκανάλατες συνεντεύξεις περί εντιμότητας, ψυχολογικές επεξηγήσεις και κοινότοπες γενικεύσεις, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι, πως σε αυτή τη χώρα αυτό που πεθαίνει τελευταίο είναι η διαπλοκή, το δυσώδες περιβάλλον της κοινωνικής δικτύωσης και η βαριά προστατευτική σκιά.
Η μεγαλύτερη διαπλοκή δεν είναι, τελικά, εκείνη ανάμεσα σε επιχειρηματίες και πολιτικούς. Είναι η διαπλοκή της πολιτικής με τις ευκολίες της.
Τον ακούς να ξεστομίζει φράσεις του τύπο: «Μας ρωτάνε πού θα βρούμε τα λεφτά;», «Στην εντιμότητά μας θα τα βρούμε» και αναρωτιέσαι εάν ο απατηλός λόγος είναι προϊόν κυνικής απάτης ή αφελούς αυταπάτης; Πάντως το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, τι «λεφτόδεντρα», τι «εντιμόδεντρα».
Υ.Γ.:
Όταν δεν σε ενδιαφέρει η αυτογνωσία και η ενδοσκόπηση δεν ξέρεις τι κάνεις, και όταν δεν ξέρεις τι κάνεις, ασφάλεια σου προσφέρει μόνο η μίμηση.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
