Απόλυτος, αμείλικτος και αδιαπραγμάτευτος ο ηγεμών διαμορφώνει το νέο εγχείρημα αποκλειστικά γύρω από το πρόσωπό του. Σαν «σκοτεινή σκιά» σκηνοθετεί την τραγωδία με σαφή πρόθεση να ολοκληρωθεί η αποσύνθεση του παρελθόντος μέσα σε κλίμα πλήρους πολιτικής και προσωπικής αναξιοπρέπειας, με κομπάρσους που μέχρι χθες διαβεβαίωναν ότι υπερασπίζονται αξίες συλλογικότητας και πολιτικό ήθος. Μακάβρια ενέργεια του ηγεμόνα που ερμηνεύεται ως μια προδιαγεγραμμένη πολιτική δολοφονία. Από την στιγμή που οικειοποιείται τη βούλησή τους, μια ρηξικέλευθη σύλληψη που στηρίζεται στη σχέση του έρωτα για την «καρέκλα» με την «θνησιμότητα», ορθώς διέγνωσε το ένστικτο…
ΠερισσότεραΗ Καλή Διαπλοκή και η Τίμια Αποσύνθεση
