Υπάρχουν στιγμές που η Ιστορία δοκιμάζει όχι μόνο τα καθεστώτα αλλά και τις ιδεολογίες.
Με τίτλο «Επανάσταση» ή «ξένη συνωμοσία» τιτλοφόρησε καθημερινή εφημερίδα του στρατοπέδου της «διαρκούς ευαισθησίας» και του αντιδυτικισμού. Οι σύντροφοι φαίνεται αγνοούν το θεοκρατικό εγκληματικό καθεστώς του Ιράν.
Πού είναι η ευαισθητοποίηση, η κινητοποίηση, οι ανθρωπιστικοί στόλοι και τα ακτιβιστικά δρώμενα που «θαυμάσαμε» για τη Γάζα; Γιατί οι Ιρανοί πολίτες να μην απολαμβάνουν την ίδια στήριξη σε μια αιματηρή λαϊκή εξέγερση ενάντια στην κρατική καταπίεση και ειδικά για τις γυναίκες; Και μάλιστα την ώρα που οι εκτελέσεις, οι φυλακίσεις, οι απαγωγές, οι εξαφανίσεις, τα βασανιστήρια και οι δημόσιες παραδειγματικές τιμωρίες είναι καθημερινό φαινόμενο.
Αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι μια σειρά συγκυριακών ταραχών αλλά η αυθόρμητη αντίδραση απέναντι στο καθεστώς. Οι διαρροές και οι μαρτυρίες δείχνουν ότι η οργή ξεπερνά τον φόβο ή βγαίνεις στο δρόμο για να πεθάνεις ή μένεις στο σπίτι για να πεθάνεις αργά.
Όποιος λοιπόν, ελαφρά τη καρδία, ταυτίζει αυτόν τον συγκλονιστικό ξεσηκωμό αποκλειστικά με ξένους δάκτυλους, πράκτορες και μυστικές υπηρεσίες, είτε δεν αντιλαμβάνεται είτε προσποιείται γιατί ό,τι και να έχει επιχειρηθεί από ξένους, τέτοια φωτιά δεν ανάβει χωρίς οργή ενός λαού που έχει φτάσει στο απροχώρητο.
Και ενώ ξεκληρίζουν ένα λαό το «ηθικό πλεονέκτημα» προβληματίζεται μήπως οι Αμερικανοί συνωμοτούν με τους Ισραηλίτες, προβληματίζεται δήθεν μήπως η εξέγερση είναι ύποπτη! Η όποια αλλαγή πρέπει να έρθει από μέσα, από τη συλλογική ειρηνική αντίσταση των ιδίων των Ιρανών. Ας σταματήσουν λοιπόν να προσβάλλουν ένα λαό που αγωνίζεται για την ελευθερία του, πληρώνοντας με αίμα την αλλαγή του καθεστώτος.
Έτσι οι νεκροί μπαίνουν σε εισαγωγικά και οι γυναίκες που ξυλοκοπούνται «κάτι άλλο εξυπηρετούν»! Η αφόρητη καταπίεση αντιμετωπίζεται από τους μονομερώς ευαίσθητους ως «αντίβαρο» στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Όταν κάθε κοινωνική εξέγερση βαφτίζεται προβοκάτσια, τότε οι λαοί παύουν να έχουν φωνή.
Δεν γίνεται να καταγγέλλεις τα εγκλήματα επιλεκτικά, η ελευθερία έχει καθολική αξία. Αλλιώς, δεν μιλάμε για πολιτική ηθική. Μιλάμε για ιδεολογική τύφλωση.
Το φαινόμενο της υποκρισίας αποτελεί κρίση αξιών.
Στα ανθρώπινα δικαιώματα δεν υπάρχουν εκπτώσεις και «ναι μεν, αλλά», η υπεράσπισή τους είναι ενιαία και αδιαπραγμάτευτη. Όταν υποβιβάζονται σε απλά εργαλεία της πολιτικής πάλης, οι ευαισθησίες αποκτούν το δικό τους χρώμα, αναλόγως του ποιος είναι ο καταπιεστής και ποιος ο καταπιεζόμενος.
Υ.Γ.: Η σιωπή απέναντι στο Ιράν δεν είναι ουδετερότητα, είναι επιλογή.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
