Ο Τσίπρας δεν πρόλαβε να επανεμφανιστεί και άρχισε τα ίδια, υποσχέθηκε την κατάργηση των Πανελλαδικών εξετάσεων και αύξηση των μισθών των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το σύστημα μας είπε ότι έχει δημιουργήσει τρομερό άγχος, πίεση στην πιο όμορφη ηλικία, την εφηβική και έχει μετατρέψει το Λύκειο σε εξεταστικό προθάλαμο των Α.Ε.Ι.
Η κατάργηση των Πανελλαδικών έτσι όπως την προτείνει, δεν παραπέμπει στην κατάργηση των μνημονίων με έναν νόμο και ένα άρθρο; Η κατάργηση είναι μία τυπική αντίδραση της Αριστεράς σε ένα πραγματικό πρόβλημα, αντί να λύσει το πρόβλημα, το καταργεί μεταθέτοντάς το χωρίς να διατυπώνει ένα πειστικό, κοστολογημένο και εφαρμόσιμο σχέδιο. Τι άραγε να σημαίνει η κατάργηση; Όλοι στο Πανεπιστήμιο μόνο με το απολυτήριο Λυκείου; Θα υπάρχουν άλλα κριτήρια; Ποίοι θα κάνουν την επιλογή; Τι θα γίνει με τις σχολές πρώτης επιλογής;
Το ζητούμενο για τον Τσίπρα δεν είναι ούτε η μέση ούτε η ανώτατη παιδεία ούτε οι εκπαιδευτικοί. Είναι αν θα γίνει αρεστός στους εν δυνάμει ψηφοφόρους του, προβάλλοντας την ιδεολογική αρχή της ήσσονος προσπάθειας.
Η εικόνα αυτή του ίδιου και απαράλλακτου, δίνει την αίσθηση ενός πολιτικού που δεν ενδιαφέρεται για τον ευτελισμό των υποσχέσεων, αλλά αντίθετα δείχνει να την απολαμβάνει σχεδόν σαδιστικά.
Στην παρουσίαση της θέσης του κόμματος, κατήγγειλε την στήριξη της ιδιωτικής εκπαίδευσης από πλευράς κυβέρνησης.
Να θυμηθούμε ότι ο καταγγέλλων είχε επιλέξει για τα παιδιά του τη Σχολή Hill ένα ιστορικό ιδιωτικό σχολείο. Επίσης να θυμηθούμε το Σεπτέμβριο του 2016 κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών αντιπαραθέσεων, ο τότε Πρωθυπουργός είχε αντικρούσει τα πυρά της
τότε Αξιωματικής Αντιπολίτευσης χαρακτηρίζοντας την κριτική σχετικά με την ιδιωτική εκπαίδευση των παιδιών του ως «αντιπαράθεση καφενείου». Υποστήριξε ότι κάθε γονέας έχει δικαίωμα να επιλέγει το καλύτερο για τα παιδιά του, ανεξαρτήτως ιδεολογίας! Αυτό που
έκανε εντύπωση από τις θέσεις του για την παιδεία είναι η φράση «Στόχος μας να γίνει η γνώση αξία». Η φράση αυτή σου δημιουργεί την αίσθηση σαν να ακούς έναν καθ’ έξιν αλκοολικό να παραδίδει μαθήματα σε αλκοολικούς πώς να κόψουν το οινόπνευμα.
Υπάρχει άλλη περίοδος κατά την οποία να έχει απαξιωθεί τόσο η γνώση όσο επί Αλέξη Τσίπρα; Τι να πρωτοθυμηθούμε; Την στροφή 360 ο μοιρών; Τα δύο μας νησιά, τη Λέσβο και τη Μυτιλήνη; Ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα; Τα αγγλικά του σε εκείνη την
ανεκδιήγητη συζήτηση με τον Κλίντον που μας έκανε όλους να ντρεπόμαστε; Την τυμβοθηρία αντί τυμβωρυχία; Τον νεοποτισμό αντί νεποτισμό; Την αριστεία που είναι ρετσινιά; Το σας γαμ… τα Χάρβαρντ ως κύριο άρθρο στην κομματική Αυγή;
Θα πει κάποιος, «αυτά τα έλεγε παλιά, τι τα θέλεις τώρα αυτά;» Τώρα έκανε «rebranding».
Κι όμως φίλε μου, το καλύτερο rebranding δεν μπορεί να αντικαταστήσει μέσα σε δυόμισι χρόνια τη σχέση του ανθρώπου με τη γνώση, ειδικά στα πενήντα του.
Η γνώση είναι μια διαδικασία ένας αγώνας, είναι ένας ορίζοντας που διαμορφώνεται σιγά, σιγά, τη χτίζεις με τα χρόνια, δεν είναι απόφαση στιγμής, είναι στάση ζωής και η μέχρι τώρα στάση σου Αλέξη δεν πείθει ότι την έχεις σε μεγάλη υπόληψη.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
