Στο 4ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά και προσυνεδριακά, αυτό που επικράτησε ήταν μία αχρείαστη, σχεδόν ακατανόητη και φτωχή πολιτικά πρόταση να μην υπάρξει συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ. στην περίπτωση που δεν προκύψει αυτοδυναμία.
Μια πρόταση που αντί να λύνει προβλήματα δημιουργεί νέα και κυρίως εκθέτει στρατηγικά το ίδιο το κόμμα. Η πολιτική δεν είναι μόνο να αποκλείεις αλλά και το τι προτείνεις. Το να δεσμευτείς από τώρα για το τι θα γίνει μετά τις εκλογές, αφαιρείς βαθμούς ελευθερίας στις μελλοντικές αποφάσεις, είναι μια ακατανόητη παγίδα.
Έτσι ο Τάσος Γιαννίτσης έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, όταν δήλωνε πως «αν η κοινωνική πραγματικότητα και πολιτική είναι τέτοια που θα χρειαστεί να συμπράξουν οι πολιτικές κομματικές δυνάμεις, όποιες και αν είναι αυτές, θα αναγκαστούν να το κάνουν». Δηλώνοντας μόνο με ποιον δεν θέλεις να συνεργαστείς, λειτουργεί ως συμπληρωματικός και όχι ως εναλλακτικός πόλος, ως ομάδα πίεσης και όχι ως πολιτικό κόμμα.
Εκείνο που προέχει, δεν είναι ο αποκλεισμός αλλά η διαμόρφωση υπαρκτών διαφορετικών κυβερνητικών προτάσεων και με βάση αυτές να γίνεται συζήτηση για το που, σε ποια θέματα και σε ποιες περιπτώσεις υπάρχει ανάγκη συνεννόησης.
Η λογική του «ούτε» ενισχύει το αφήγημα του Μητσοτάκη περί αυτοδυναμίας. Όταν διεκδικείς ρόλο πρωταγωνιστή και εμφανίζεσαι να αποφεύγεις εκ των προτέρων τις δύσκολες αποφάσεις, τότε διευκολύνεις εκείνον που προβάλλει ως μόνη «καθαρή λύση».
Αντί λοιπόν ο Ανδρουλάκης να παρουσιάσει ένα καθαρό πλαίσιο αρχών και προτεραιοτήτων, ένα πρόγραμμα που θα καθιστά σαφές υπό ποίες προϋποθέσεις θα πρέπει να κυβερνηθεί ο τόπος, ένα πρόγραμμα της αυριανής κυβέρνησης, εγκλωβίστηκε στην πρόταση Δούκα και σε μιά άγονη αντιπαράθεση να φύγει ο Μητσοτάκης.
Το πρόβλημα δεν είναι αν θα υπάρξουν συνεργασίες, το πρόβλημα είναι η αυτοδυναμία να ειπωθεί με πολιτική ωριμότητα, το αυτονόητο, ότι η χώρα χρειάζεται σταθερότητα και σαφήνεια. Όλα τα άλλα είναι συνθήματα που αλλάζουν ανάλογα με το ακροατήριο. Ο Δούκας συνεπικουρούμενος από τον Κατρίνη και ολίγον Γερουλάνο, προτείνει μετεκλογικά να συγκυβερνήσει με τα σπαράγματα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο όνομα του προοδευτισμού.
Οι ψηφοφόροι που δεν έχουν ξεχάσει την προηγούμενη δεκαετία θα αναζητήσουν τη σταθερότητα αντί για κάτι αυθαίρετα δομημένο προοδευτισμό.
Η πρόταση Δούκα την οποία ασμένως υιοθέτησε ο Ανδρουλάκης προκειμένου να αποφύγει τα χειρότερα, μου θυμίζει τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. του 2023, τότε που μιλούσε για πρώτο κόμμα και προοδευτική διακυβέρνηση, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
