Βρισκόμαστε σ’ ένα πολιτικό σκηνικό παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου και το κρίσιμο ερώτημα είναι: Μπορεί η χώρα να αντέξει μια παρατεταμένη περίοδο αβεβαιότητας σε μια εποχή διεθνών αναταράξεων, γεωπολιτικών αβεβαιοτήτων και οικονομικών προκλήσεων; Ένα ερώτημα, αίτημα για πολιτική σταθερότητα που αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.
Το αίτημα της πολιτικής σταθερότητας δεν είναι πολιτικό σύνθημα εκφοβισμού, δεν είναι επικοινωνία, είναι μια πραγματικότητα για τη χώρα που γνωρίζει στο πετσί της πόσο ακριβά πληρώνονται οι περίοδοι παρατεταμένης αστάθειας.
Οικονομία και εθνική ισχύς είναι συγκοινωνούντα δοχεία, τα εθνικά θέματα δεν κρίνονται μόνο από τα όπλα, κρίνονται από την εμπιστοσύνη των αγορών, τις επενδύσεις, το κόστος δανεισμού, την οικονομική ανάπτυξη και τη δημοσιονομική σταθερότητα.
Τα προβλήματα μιας μακράς προεκλογικής περιόδου, ιδίως εάν πάμε σε δεύτερες εκλογές, γίνονται ακόμη μεγαλύτερα, γιατί πέρα από τα εσωτερικά προβλήματα, έχουμε απέναντί μας την Τουρκία, μια χώρα που διαχρονικά ξέρει πολύ καλά πώς να αξιοποιεί περιόδους αδυναμίας ή εσωτερικής φαγωμάρας.
Το αίτημα της σταθερότητας γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό, εάν λάβουμε υπ’ όψιν ότι η αντιπολίτευση με την πολυδιάσπασή της μοιάζει αδύναμη να προσφέρει ένα εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης, όταν μάλιστα με δυσκολία οριοθετούνται οι στόχοι της, εκτός του αυτονόητου «να φύγει ο Μητσοτάκης».
Αποτέλεσμα, αντί η πολιτική σύγκρουση να είναι παραγωγική καταλήγει να περιορίζεται σε καταγγελίες αντικυβερνητικής ρητορικής η οποία δύσκολα μετατρέπεται σε πρόταση εξουσίας.
Αν «ω μη γένοιτο» πάμε σε δεύτερες εκλογές, αυτό θα σημαίνει παράταση της αβεβαιότητας, καθυστέρηση κυβερνητικών πρωτοβουλιών, δυσκολία λήψης κρίσιμων αποφάσεων από υπηρεσιακή κυβέρνηση, αρνητικό μήνυμα προς αγορές και επενδυτές.
Όταν με το καλό έρθει η ώρα της κάλπης, το ερώτημα είναι κατά πόσο η χώρα θα μπορέσει να διατηρήσει την πολιτική σταθερότητα ή θα εγκλωβιστεί σε έναν κύκλο αβεβαιότητας με πρωταγωνιστές κόμματα που ακόμη αναζητούν ταυτότητα, προσανατολισμό και κυρίως ύπαρξη;
Κακά τα ψέματα, με κόμματα που αναζητούν ταυτότητα, προσανατολισμό ή αρνούνται κάθε συνεργασία μετά τις εκλογές, η αυτοδυναμία αποτελεί τον ικανό και αναγκαίο όρο της πολιτικής σταθερότητας. Η κοινή γνώμη έχει αρνητικές εμπειρίες από κυβερνήσεις συνεργασίας που έχουν τον χαρακτήρα του προσωρινού, ένα αναγκαίο κακό.
Υ.Γ.: Να πέσει ο Μητσοτάκης, καμία αντίρρηση. Θα μας διευκρινίσει κάποιος τι θα γίνει μετά;
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
