Η συνέντευξη του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος επαναφέρει το 2016 και το σκοτεινό παρασκήνιο της σύγκρουσης για τον έλεγχο των τραπεζών.
Ήταν μία παρέμβαση με πολιτικό βάρος, μια υπενθύμιση που ενοχλεί όσους θα προτιμούσαν τη λήθη για το τι πραγματικά συνέβη το 2015 και τα χρόνια που ακολούθησαν.
Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος μίλησε για μια περίοδο που η χώρα βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού. Κυρίως όμως μίλησε για τον κυνισμό και την αθλιότητα τής τότε κυβέρνησης, που δεν δίσταζε να χρησιμοποιεί υπόγειες μεθόδους για να εκβιάσει αποφάσεις και να πλήξει αντιπάλους. Μίλησε για το παρασκήνιο και για απόπειρες κάμψης θεσμικών αντιστάσεων.
Δεν είναι μυστικό ότι την περίοδο εκείνη ο διοικητής της ΤτΕ δεν ενέκρινε επιλογές διοίκησης που προωθούσε η τότε κυβέρνηση στην προβληματική Τράπεζα Αττικής.
Το ζήτημα δεν ήταν προσωπικό, αφορούσε την εκτελεστική εξουσία, κατά πόσο σεβάστηκε τα όριά της ή επιχείρησε να τα υπερβεί για να επιβάλει δικές της επιλογές.
Και τότε ενεργοποιήθηκαν μηχανισμοί. Η αποστολή του ΣΔΟΕ στη σύζυγο του Στουρνάρα εκείνη την περίοδο, δεν μπορεί να ιδωθεί ως ρουτίνα ελέγχου μιας υπηρεσίας, δεν μπορεί να εκληφθεί ως απλή περίπτωση. Γνωστά τα κίνητρα πίσω από τις άθλιες πρακτικές.
Όταν η στοχοποίηση συμπίπτει με κρίσιμη θεσμική διαφωνία, η σκιά του εκβιασμού δεν διαλύεται έτσι απλά.
Η αντίδραση του Τσίπρα δεν κινήθηκε στο πεδίο της τεκμηρίωσης. Επιλέχθηκαν η ειρωνεία και οι υπαινιγμοί. Σαν να αρκούσε η ένταση για να σβήσει το γεγονός. Σαν να μπορεί η ειρωνεία να διαγράψει τις ουρές στα ΑΤΜ.
Από τον Τσίπρα ακούσαμε ξανά τον γνώριμο τόνο της καταγγελίας χωρίς περιεχόμενο.
Η υπόθεση της Τράπεζας Αττικής υπήρξε ένα από τα πλέον σκοτεινά κεφάλαια εκείνης της περιόδου. Η σύγκρουση με τον διοικητή της Τ.τ.Ε. δεν ήταν μια απλή διαφωνία, ήταν σύγκρουση για τον έλεγχο μιας τράπεζας, για ποιους λόγους; Ελάτε τώρα!
Το 2015 δεν είναι απλώς ένα παρελθόν προς ερμηνεία. Είναι μία προειδοποίηση, για το πού οδηγεί ο κυνισμός, για το πόσο εύκολα το κράτος μπορεί να γίνει εργαλείο πίεσης.
Ο Τσίπρας όσο και να προσπαθεί δεν μπορεί να δραπετεύσει από τα πεπραγμένα του. Είναι ο άνθρωπος που δεν τόλμησε μια στοιχειώδη αυτοκριτική και προσπάθησε να τα φορτώσει όλα στους συνεργάτες του. Για τον Τσίπρα ο καθαρός λόγος, η διαφάνεια και η αυτοκριτική είναι ασύμβατα με το δικό του τρόπο σκέψης.
Υ.Γ.: Η Ιστορία δεν ξαναγράφεται, δεν παραμυθιάζεται, όσοι το επιχειρούν, γνωρίζουν πως η μνήμη είναι ο πιο αμείλικτος κριτής.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
