Και φέτος η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας πέρασε σαν όλες τις άλλες. Κι όμως, θα συνεχίζεται γυναίκες να κακοποιούνται και να χάνουν τη ζωή τους.
Σύμφωνα με στοιχεία του Ο.Η.Ε., πάνω από 50.000 γυναίκες δολοφονούνται κάθε χρόνο, από συζύγους, συντρόφους ή από καθεστώτα τύπου Ιράν.
Και είναι ακριβώς αυτή η επανάληψη της Ημέρας της Γυναίκας να μας υπενθυμίζει ότι έχει καταντήσει απλώς μία ημερολογιακή υπενθύμιση που έχει χάσει το νόημά της. Αλλά έστω και έτσι, μας θυμίζει κάτι που δεν πρέπει να αγνοούμε, έστω και έτσι ο προβολέας θα πέσει φευγαλέα στην αλήθεια που δυστυχώς προσπερνάμε.
Η Μίνα Καβάνι, Ιρανή ηθοποιός που ζει στην Γαλλία, είχε δηλώσει ότι «τα γυναικεία κινήματα, όχι μόνο στο Ιράν αλλά και σε άλλες χώρες, θα βοηθήσουν στην ενδυνάμωση της δημοκρατίας».
Ήταν η χρονιά των μεγάλων διαδηλώσεων στους δρόμους της Τεχεράνης με το σύνθημα «Γυναίκες, Ζωή, Ελευθερία», ένα μαζικό γυναικείο κίνημα αξιοθαύμαστο, θάρρους και δύναμης.
Ήταν η χρονιά που δολοφονήθηκε η 22χρονη Μαχσά Αμινί, ενώ τελούσε υπό κράτηση για «ακατάλληλη ενδυμασία».
Στο δημόσιο λόγο συχνά χρησιμοποιούμε λέξεις όπως «καταπίεση» ή «παραβίαση των δικαιωμάτων». Στην περίπτωση του Ιράν, οι λέξεις αυτές είναι η καθημερινότητα εκατομμυρίων γυναικών που ζουν σε ένα νομικό και θεσμικό σύστημα που δεν τις αντιμετωπίζει ως ισότιμους πολίτες, αλλά ως υποκείμενα επιτήρησης και ελέγχου.
Μέσα σε αυτό το σύστημα, η γυναίκα δεν θεωρείται πλήρως αυτόνομη νομική προσωπικότητα, αλλά μέλος μιας πατριαρχικής δομής που ελέγχεται πλήρως από τον άνδρα και τον κρατικό μηχανισμό.
Η υποχρεωτική μαντήλα είναι μόνο το πιο ορατό σύμβολο. Στον πυρήνα του νομικού συστήματος βρίσκονται βαθιές ανισότητες.
Και όμως, μπροστά σε αυτή τη βαρβαρότητα, η διεθνής ευαισθησία είναι παράξενα επιλεκτική. Πολλά από τα κόμματα και τα κινήματα που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικά, υψώνουν φωνή για την τραγωδία στη Λωρίδα της Γάζας.
Όταν όμως πρόκειται για τις γυναίκες του Ιράν που φυλακίζονται, μαστιγώνονται ή δολοφονούνται επειδή διεκδικούν το αυτονόητο δικαίωμα της ελευθερίας, η φωνή προκλητικά απουσιάζει.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι ζήτημα γεωπολιτικής προτίμησης ούτε ιδεολογικής σκοπιμότητας. Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή, είναι μορφή υποκρισίας.
Όταν τα ανθρώπινα δικαιώματα γίνονται θέμα ιδεολογικής ευκολίας, τότε η ηθική μετατρέπεται απλώς σε πολιτικό σύνθημα. Αν η αλληλεγγύη έχει πραγματική αξία, τότε οφείλει να είναι καθολική.
Υ.Γ.:
Η κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να περιμένει από το πολιτικό προσωπικό και το γυναικείο κίνημα, ένα λόγο αντάξιο των συνθηκών που βιώνουν οι γυναίκες στο Ιράν.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
