Η υπόθεση των παρακολουθήσεων δεν είναι ένα απλό «λάθος» ή μια τεχνική αστοχία. Είναι μια συνειδητή προσβολή στο κράτος δικαίου και στην προσωπική ελευθερία κάθε πολίτη. Με τη χρήση του παράνομου λογισμικού Predator και τις «νόμιμες» επισυνδέσεις της ΕΥΠ, η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο μιας σκοτεινής επιχείρησης ελέγχου, που θυμίζει άλλες εποχές.
Η κυβέρνηση φέρει την απόλυτη πολιτική ευθύνη για ένα και μόνο λόγο. Από το 2019, με δική της απόφαση, η ΕΥΠ πέρασε στον άμεσο έλεγχο του Πρωθυπουργικού γραφείου. Όταν παρακολουθούνται αρχηγοί κομμάτων, υπουργοί, η ηγεσία του στρατού και δημοσιογράφοι, το επιχείρημα ότι «δεν ξέραμε» δεν είναι απλώς αδύναμο, είναι προκλητικό.
Είναι τουλάχιστον εξοργιστικό να ζητείται από τους πολίτες να πιστέψουν ότι ήταν «σύμπτωση» το γεγονός ότι οι ίδιοι άνθρωποι που παρακολουθούσε επίσημα η ΕΥΠ, δεχόντουσαν ταυτόχρονα μολυσμένα μηνύματα από το Predator. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (PEGA) ήταν ξεκάθαρη. Το κράτος λειτούργησε ως εξαγωγέας και χρήστης ψηφιακών όπλων, εκθέτοντας τη χώρα διεθνώς και παραβιάζοντας κάθε έννοια ιδιωτικότητας.
Η απόφαση του Αρείου Πάγου να στείλει την υπόθεση στο αρχείο για τα κυβερνητικά στελέχη και να περιοριστεί σε μερικά πλημμελήματα ιδιωτών, αφήνει μια πικρή γεύση στην κοινωνία. Όταν η δικαιοσύνη δεν εξαντλεί κάθε περιθώριο έρευνας για να βρει ποιος πλήρωσε και ποιος διέταξε αυτές τις παρακολουθήσεις, τότε η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς γκρεμίζεται.
Μια κυβέρνηση που επιτρέπει ή ανέχεται την παρακολούθηση των στρατιωτικών της ηγετών και των πολιτικών της αντιπάλων, δεν είναι μια ισχυρή κυβέρνηση, αλλά μια επικίνδυνη διοίκηση που φοβάται τον έλεγχο. Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν έκλεισε με μια δικαστική απόφαση. Θα παραμείνει ανοιχτό όσο οι υπεύθυνοι δεν λογοδοτούν πραγματικά και όσο το απόρρητο χρησιμοποιείται ως ασπίδα για τη συγκάλυψη της αλήθειας.
Η δημοκρατία δεν είναι πολυτέλεια, είναι δικαίωμα. Και στην περίπτωση του Predator, αυτό το δικαίωμα καταπατήθηκε βάναυσα.
