Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε μια ιστορική καμπή. Παρά την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ και την απογοήτευση από τη Νέα Δημοκρατία, δεν έχει καταφέρει να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά τη συγκυρία. Ο Νίκος Ανδρουλάκης ηγείται με συνέπεια και επιμονή, το κόμμα διαθέτει ένα καλοδουλεμένο πρόγραμμα, αλλά η κοινωνία δεν ανταποκρίνεται. Γιατί; Και κυρίως, τι πρέπει να γίνει;
Το ΠΑΣΟΚ έχει θέσεις, αλλά δεν έχει αφήγημα. Χρειάζεται ένα συνεκτικό όραμα που να απαντά στο «γιατί να σας εμπιστευτούμε;». Όχι μόνο τεχνοκρατικές λύσεις, αλλά ένα σχέδιο ζωής για την Ελλάδα του 2030. Ένα αφήγημα που να εμπνέει, να συγκινεί και να κινητοποιεί.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εργάζεται σκληρά, αλλά δεν έχει καταφέρει να πείσει ως ηγέτης με κυβερνητικό εκτόπισμα. Χρειάζεται:
-Επικοινωνιακή αναβάθμιση, λιγότερη ξύλινη γλώσσα, περισσότερη αυθεντικότητα.
-Δημιουργία «στιγμών» με παρεμβάσεις που να μένουν στη μνήμη.
-Ανάδειξη της προσωπικής του διαδρομής και των αξιών του.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης πρέπει να πλαισιωθεί από μια ομάδα πρώτης γραμμής. Στελέχη με κοινωνική αναγνώριση, τεχνοκρατική επάρκεια και φρέσκο λόγο. Μια «σκιώδης κυβέρνηση» που να δείχνει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμο να κυβερνήσει αύριο.
Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να επιβάλει την ατζέντα. Να προκαλεί θεματικά debates, να παρουσιάζει λύσεις για την ακρίβεια, την υγεία, την παιδεία. Όχι γενικές περιοδείες, αλλά στοχευμένες καμπάνιες με κοινωνική απήχηση.
Η αυτόνομη πορεία είναι σεβαστή. Αλλά πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα, αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ; Η ασάφεια γεννά καχυποψία. Χρειάζεται ειλικρίνεια και σχέδιο Β.
Το ΠΑΣΟΚ δεν αρκεί να περιμένει την κατάρρευση των άλλων. Πρέπει να γίνει το ίδιο φορέας ελπίδας και αλλαγής. Με τόλμη, φαντασία, πρόσωπα και σχέδιο. Αν δεν το κάνει τώρα, ίσως χάσει την τελευταία του μεγάλη ευκαιρία.
