Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν βρίσκεται στην πιο άνετη φάση της πρωθυπουργίας του. Η κόπωση, η τριβή της εξουσίας, οι υψηλές απαιτήσεις μιάς κοινωνίας που δεν έχει πια ανοχές για καθυστερήσεις και παλινωδίες, δημιουργούν ένα κλίμα δυσπιστίας. Η αντιπολίτευση, αντί να εκμεταλλευθεί την κυβερνητική φθορά με όρους στρατηγικής ωριμότητας, εμφανίζεται να παρασύρεται από τις κορυφώσεις της συγκυρίας: Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, μπλόκα. Βλέπετε οι εντάσεις και η συχνά ανεξέλεγκτη οξύτητα ενίσχυσαν τα πιο αντισυστημικά κόμματα. Τα αντιπολιτευτικά κόμματα στηρίζονται υπερβολικά στην επικοινωνιακή ένταση, σαν να πιστεύουν ότι συνιστά πολιτική…

Υπήρχε μια εποχή – όχι τόσο μακρινή – που ο δημόσιος λόγος, ακόμη και στις πιο έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις, διατηρούσε ένα στοιχειώδες μέτρο ευπρέπειας. Η Βουλή λειτουργούσε ως χώρος θεσμικής αντιπαράθεσης, όπου η σύγκρουση ιδεών δεν ακύρωνε το σεβασμό προς τον ομιλητή και, κυρίως, προς τον ίδιο το θεσμό. Ο λόγος είχε σαφήνεια, ακρίβεια και επίγνωση ευθύνης. Υπήρχε μια εποχή που οι λέξεις περνούσαν το κατώφλι της Βουλής με σεβασμό. Είχαν μνήμη, κουβαλούσαν ιστορία, πολιτισμό, παιδεία. Σήμερα μπαίνουν απροετοίμαστες, συχνά λαχανιασμένες, θυμωμένες, έτοιμες για σύγκρουση. Δεν επιχειρηματολογούν, επιτίθενται. Δεν φωτίζουν,…

Σήμερα ο τρόπος που τοποθετείται κάθε κόμμα στο ευρύτερο πολιτικό περιβάλλον δεν σχετίζεται με κάποια ηθική ή αξιακή προτίμηση, αλλά με την ίδια την πολιτική πραγματικότητα. Κάθε αγώνας για εξουσία είναι σκληρός και γίνεται σκληρότερος όταν προστίθενται ιστορικές διαιρετικές τομές, δημαγωγικός λαϊκισμός και νοσηρός «συναισθηματισμός». Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο Μητσοτάκης, ύστερα μάλιστα από σημαντικές δημοσκοπικές απώλειες, επιχειρεί να βελτιώσει τη σχέση του με το κομμάτι εκείνο της κοινωνίας που του έχει γυρίσει την πλάτη και να αποκαταστήσει την αύρα αισιοδοξίας που περιέβαλλε την κυβέρνησή του όταν ανέλαβε την…